2010/Aug/10

ทำไม๊ ทำไม!!!

ต้องมาเกิดเรื่องี่เง่ากับฉันแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้

ห้วเสียอย่างแร๊ง          

 

เหตุเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ (9 ส.ค. 53) ขณะที่ยูไปเรียนในช่วงบ่ายสอง

ยูเรียนวิชากฎหมายอยู่ชั้น 4 ของตึกคณะนิติศาสตร์

ในขณะนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกคะ

ถ้ามันไม่เกิดฝนตก ฝนห่า ฝนไม่บั้นยะบั้นยัง

เกิดรั่วออกจากเมฆลงมา

ทำให้ยูไม่ต้องเป็นห่วงที่รถมอเตอร์ไซค์ของตนเองหรอก

ไอ้รถมอเตอร์ไซค์เปียกนะไม่ห่วงหรอกเพราะยังไง

มันก็เกิดมาเพื่อทนสถานการณ์นี้โดยเฉพาะอยู่แล้ว

แต่ยูดันเอาการ์ตูนที่ซื้อบวกยืมที่ร้านการ์ตูนวางไว้ในถุง

แล้ววางไว้ที่รถ

ความที่กลัวมันจะเปียกเลยเป็นห่วง

แต่ก็จำได้ว่าเราใช้เสื้อกันหนาวแต่หน้าร้อนจะนำมาใส่กันร้อนแทน

มันบังฝนให้อยู่ เลยคิดว่าหนังสือคงปลอดภัย

และช่วงที่เรียนอยู่ได้มีการย้ายห้องเรียนเกิดขึ้น

จากเรียนชั้นสี่ก็ย้ายมเรียนชั้นสอง

เพราะว่ามีช่างมาล้างแอร์ยังห้องที่เรียนเลยต้องอพยพมาเรียนกันชั้นสอง

และตอนนั้นยูเลยอาศัยโอกาสมองดูรถตัวเองว่าเป็นอย่างไร

เพราะฝนมันก็บ้าตกลงมาหนักมาก

แต่พอมองที่รถแล้วก็เห็นว่าสภาพดี เสื้อก็บังถุงใส่หนังสือการ์ตูนไว้

เช่นเดิม

เช่นเดิม เช่นเดิม

เช่นเดิม เช่นเดิม เช่นเดิม

จนเลิกเรียน

จะกลับบ้าน

ในขณะที่ฝนเริ่มปอยแล้ว

โอ้ แม่เจ้า!!!         

การ์ตูนยังอยู่ดี ไม่เปียกฝนสักแอะ

แต่เสื้อกันหนาวดันหายไป

แม่.........ง !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ใครมาเอาไปฟระ

เสื้อก็ใส่มาตั้งแต่มัธยม

หายไปไหนว่ะ

ฮ่วย!!! โมโหแล้วนะโว๊ย

เสื้อตัวนี้ใส่แล้วมันสบาย 

หน้าร้อนก็ใส่กันร้อนได้ ไม่ร้อนด้วย

หน้าหนาวใส่ก็อุ่น สบาย

แต่ไอ้............

ดันมาเอาไป

อย่าให้รู้นะเฟ้ยว่าใครเอามันไป

จะตบหัวให้หมุนเลย

กล้าดีไงมาเอาเสื้อตูไปเนี่ย

โมโหๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

สาบแช่งให้มันเกิดอุบัติเหตุเลย

เซ็งสุดๆ

 

ไม่ดีๆ โมโหมากเกินไป เสียสุขภาพ

เป็นเรื่องเมื่อวานเหมือนกันแต่เป็นตอนกลางวัน

ขณะที่กำลังรอซื้อก๋วยจั๊บอยู่ในโรงอาหาร

ประชาชนชาวญี่ปุ่นที่เป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนมาจากญี่ปุ่นราวๆยี่สิบคนได้

ก็เข้ามาในโรงอาหาร 

ชาวไทยหลายคนก็แตกตื่น เพราะกลัวคนเหล่านั้นจะมาทักทาย

กลัวคนเหล่านั้นจะมาพูดด้วย      

ยูที่ยื่นซื้อก็หวั่นๆอยู่เหมือนกัน

ก็นะ เราเองก็เป็นประชาชนคนไทยที่แตกตื่นกับชาวต่างชาตินี้เนอะ

เจอฝรั่งยังพอว่า ยังตั้งสติรับได้ล่ะนะ

เจอญี่ปุ่นเข้าไปก็หงายล่ะค่า

ขณะที่ยังแตกตื่นอยู่ว่าเขาจะเข้ามาถามหรือเปล่า

เพราะเห็นเดินดูอยู่ว่าจะกินอะไร

เขาเข้าโรงอาหารเขาก็ต้องมากินข้าวกันแหละคะ

ขณะที่มายืนดูไอ้ที่ยูสั่งไปสักครู่หนึ่งก็เดินจากไป

โชคดีที่ไม่ถามไม่งั้นคงตอบอะไรไม่ได้หรอก 

จะบอกยังไงล่ะกับก๋วยจั๊บเนี่ย

เขาจะรู้จักกันไหม???

และช่วงทียูกินอยู่นั้น

โดยปกติยูจะอยู่ในโรงอาหารไม่เกิน 15 นาที

แต่วันนี้อย่าฆ่าเวลาหน่อย

แต่การฆ่าเวลาเนี่ยก็สนุกดีเหลือเกิน

ฟังภาษาญี่ปุ่นเข้าหูซ้าย 

ภาษาญี่ปุ่นหูขวา

ฟังจนเบลอ         

แล้วที่สำคัญ

สงสัยเขาทำไมชอบถ่ายรูปกันจริง

ถ่ายกันตั้งแต่เข้าโรงอาหารยันยูออกจากโรงอาหารแล้ว

เขายังไม่เลิกถ่้ายรูปกันเลย

สนุกกับการถ่ายรูแจริงๆเลยนะคะ

เฮ้อ.....

ชีวิตยูเจออะไรที่แปลกประหลาดกับเขาก็เป็นนะคะ

Comment

Comment:

Tweet


ปลงๆซะมั่งเหอะ ด่าไปใช่เกิดประโยชน์
ถึงคราวโมโห มีบ้างที่ต้องระบายอกมา
แต่หลังจากระบายแล้ว ควรจะหยุด
ไม่งั้นจะกลายเป็นอารมณ์โมโหไม่มีที่สิ้นสุด
เดือดร้อนตัวเองที่มัวแต่มานั่งเครียด

ทำใจ ทำใจ
#2 by RinChiiz♥ At 2010-08-10 13:19,
555555 น่าเห็นใจนะครับ ใครมันเอาไปฟะ แย่จริงๆ ยังไงขอให้เจอคนใส่อยู่ แล้วไปกระชากหัวมาคืนมานะครับ ฮา
#1 by Otakuman!! At 2010-08-10 11:15,